Μετάφραση, Ενότητα 1η

«Η Ελένη και η καταστροφή της Τροίας», Ηρόδοτος, Ιστορίη, διασκευή, 2.120

 

Εἰ ἐν Ἰλίῳ Ἑλένη ἦν,                                                               Αν η Ελένη βρισκόταν στην Τροία, 

ἀπέδοντο ἄν αὐτὴν τοῖς Ἕλλησιν οἱ Τρῶες,                               οι Τρώες θα την επέστρεφαν στους Έλληνες, 

ἑκόντος γε ἤ ἄκοντος Ἀλεξάνδρου.                                            με ή χωρίς τη θέληση του Αλέξανδρου. 

Οὐ γὰρ δὴ οὕτω γε φρενοβλαβής ἦν Πρίαμος                             Γιατί βέβαια δεν ήταν τόσο παράφρονας ο Πρίαμος 

οὐδὲ οἱ ἄλλοι Τρῶες,                                                               ούτε οι άλλοι Τρώες, 

ὥστε ἐβούλοντο κινδυνεύειν                                                     ώστε να θέτουν σε κίνδυνο 

τοῖς σφετέροις σώμασι καὶ τοῖς τέκνοις καὶ τῇ πόλει,                    τη ζωή τη δική τους και των παιδιών τους και την πόλη τους, 

ὅπως Ἀλέξανδρος συνοικῇ Ἑλένη.                                            για να ζει ο Αλέξανδρος μαζί με την Ελένη. 

Εἰ δὲ τοι καὶ ἐν τοῖς πρώτοις χρόνοις ταῦτα ἐγίγνωσκον,              Κι αν βέβαια και στα πρώτα χρόνια είχαν αυτή τη γνώμη, 

ἐπεὶ πολλοὶ μὲν τῶν ἄλλων Τρώων,                                          όταν πολλοὶ άλλοι Τρώες 

μάλιστα δὲ οἱ αὑτοῦ υἱεῖς, ἀπώλλυντο,                                       και μάλιστα και τα παιδιά του, σκοτώνονταν 

ὁπότε συμμίσγοιεν τοῖς Ἕλλησιν,                                              όσες φορές συγκρούονταν με τους Έλληνες, 

Πρίαμος, εἰ καὶ αὐτὸς Ελένη συνώκει,                                        ο Πρίαμος, ακόμη κι αν συγκατοικούσε ο ίδιος με την Ελένη, 

ἀπέδωκεν ἄν αὐτὴν Μενελάῳ,                                                  θα την επέστρεφε στο Μενέλαο, 

ἵνα αὐτὸς καὶ οἱ ὑπήκοοι αὐτοῦ ἀπαλλαγεῖεν                               για να απαλλαγούν ο ίδιος και οι υπήκοοί του

τῶν παρόντων κακῶν.                                                             από τις παρούσες συμφορές. 

Ἀλλ’ οὐ γὰρ εἶχον Ἑλένην ἀποδοῦναι                                        Αλλά δεν είχαν την Ελένη, ώστε να την επιστρέψουν 

οὐδὲ οἱ Ἕλληνες ἐπίστευον αὐτοῖς                                            ούτε τους πίστευαν οι Έλληνες, 

λέγουσιν τὴν ἀλήθειαν,                                                            παρόλο που αυτοί έλεγαν την αλήθεια, 

ὡς μὲν ἐγὼ γνώμην ἀποφαίνομαι,                                             όπως εγώ πιστεύω, 

τοῦ δαιμονίου παρασκευάζοντος                                               επειδή ο θεός μηχανευόταν 

πανωλεθρίᾳ ἀπολόμενοι                                                          με την ολοκληρωτική τους καταστροφή 

ὅπως ποιήσωσι τοῦτο καταφανὲς τοῖς ἀνθρώποις,                      να κάνουν ολοφάνερο στους ανθρώπους αυτό, 

ὡς τῶν μεγάλων ἀδικημάτων                                                    ότι δηλαδή για τις μεγάλες αδικίες 

μεγάλαι εἰσὶ καὶ αἱ τιμωρίαι παρὰ τῶν θεῶν.                                μεγάλες είναι και οι τιμωρίες από τους θεούς.

 

 

Μετάφραση, Ενότητα 1η, 2ο παράλληλο κείμενο: 

Γοργίας , Ελένης εγκώμιον, 6

Έκανε όσα έκανε ( η Ελένη) είτε σύμφωνα με τις επιθυμίες της τύχης, τα σχέδια των θεών και τις αποφάσεις του πεπρωμένου, είτε επειδή αρπάχθηκε με τη βία είτε επειδή πείσθηκε με τα λόγια είτε επειδή κυριεύτηκε από έρωτα. Αν λοιπόν είναι το πρώτο, αξίζει να κατηγορείται ο ένοχος, γιατί είναι αδύνατον να εμποδίσει κανείς τη θεϊκή θέληση με την ανθρώπινη πρόνοια. Αν λοιπόν πρέπει να αποδοθεί η κατηγορία στην τύχη και στο θεό, πρέπει να απαλλαγεί η Ελένη από την κακή φήμη.