Μετάφραση, Ενότητα 2η

"Θυσία για την πατρίδα", 

Λυσίας, Ἐπιτάφιος τοῖς Κορινθίων βοηθοῖς, 79-81

 

Ὥστε προσήκει ἡγεῖσθαι                  Επομένως ταιριάζει να 

                                                                        θεωρούμε

τούτους εὐδαιμονεστάτους,               εξαιρετικά καλότυχους 

                                                            αυτούς 

οἵτινες κινδυνεύσαντες                      οι οποίοι, αφού 

                                                            αγωνίστηκαν 

ὑπὲρ μεγίστων καὶ καλλίστων            για τα μεγαλύτερα και τα 

                                                            ωραιότερα,                           

οὕτω τὸν βίον ἐτελεύτησαν,               έτσι τέλειωσαν τη ζωή 

                                                            τους, 

οὐκ ἐπιτρέψαντες                             χωρίς να εμπιστευτούν 

περὶ αὑτῶν τῆ τύχῃ                          τους εαυτούς τους στην 

                                                            τύχη 

οὐδ’ ἀναμείναντες                             ούτε να περιμένουν 

τὸν αὐτόματον θάνατον,                     το φυσικό θάνατο, 

ἀλλ’ ἐκλεξάμενοι τὸν κάλλιστον.          αλλά διαλέγοντας τον 

                                                            ωραιότερο. 

Καὶ γάρ τοι ἀγήρατοι μὲν                    Και γι’ αυτό βέβαια  

                                                            αγέραστη θα είναι

αὐτῶν αἱ μνῆμαι,                               η μνήμη τους 

ζηλωταὶ δὲ                                       και αξιοζήλευτες 

ὑπὸ πάντων ἀνθρώπων                    απ’ όλους τους 

                                                            ανθρώπους 

αἱ τιμαί                                            οι τιμές τους. 

οἳ πενθοῦνται μὲν                             Αυτοί πενθούνται, 

                                                        βέβαια, 

διὰ τὴν φύσιν                                   λόγω της φύσης τους

ὡς θνητοί,                                       ως θνητοί, 

ὑμνοῦνται δὲ ὡς ἀθάνατοι                 όμως υμνούνται ως 

                                                           αθάνατοι, 

διὰ τὴν ἀρετήν.                                λόγω της γενναιότητάς 

                                                            τους. 

Καὶ γάρ τοι θάπτονται                       Γι’ αυτό άλλωστε, 

                                                            θάβονται

δημοσίᾳ,                                         με δημόσια φροντίδα, 

καὶ ἀγῶνες τίθενται                           και αγώνες 

                                                        καθιερώνονται 

ἐπ’ αὐτοῖς                                       προς τιμή τους 

ῥώμης, σοφίας                                δύναμης (αθλητικοί), 

                                                        δεξιοτεχνίας 

καὶ πλούτου,                                    και πλούτου (ιππικοί),                                                                                                                                            

ὡς ἀξίους ὄντας                               με την ιδέα ότι είναι άξιοι

τοὺς τετελευτηκότας                          αυτοί που έχουν 

                                                            σκοτωθεί 

ἐν τῷ πολέμῳ                                   στον πόλεμο 

τιμᾶσθαι ταῖς αὐταῖς τιμαῖς                  να τιμούνται με τις ίδιες 

                                                            τιμές 

καὶ τοὺς ἀθανάτους.                           με τους αθάνατους. 

Ἐγὼ μὲν οὖν αὐτοὺς                          Εγώ λοιπόν αυτούς 

καὶ μακαρίζω τοῦ θανάτου                   και τους καλοτυχίζω για το 

                                                            θάνατο 

καὶ ζηλῶ,                                          και τους ζηλεύω, 

καὶ οἶμαι τούτοις                                 και θεωρώ πως αυτοί 

μόνοις ἀνθρώπων                              μόνο από τους 

                                                            ανθρώπους 

κρεῖττον εἶναι γενέσθαι,                       άξιζαν περισσότερο να 

                                                            ζήσουν, 

οἵτινες, ἐπειδὴ ἔτυχον                         οι οποίοι, ενώ είχαν

θνητῶν σωμάτων,                               θνητά σώματα, 

κατέλιπον ἀθάνατον μνήμην                  άφησαν πίσω αθάνατη μνήμη

διὰ τὴν ἀρετὴν αὐτῶν.                          χάρη στην ανδρεία τους.

 

Μετάφραση, Ενότητα 2η, Παράλληλο κείμενο 

Δημοσθένη επιτάφιος, 32 – 34 

Πρώτα πρώτα, με αντάλλαγμα το σύντομο χρόνο της ζωής τους, αφήνουν στην αιωνιότητα αγέραστη δόξα, μέσα στην οποία τα παιδιά τους θα ανατραφούν έχοντας φημισμένο όνομα και οι γονείς τους θα γηροκομηθούν απολαμβάνοντας το γενικό θαυμασμό, έχοντας για παρηγοριά στο πένθος τους τη δόξα αυτών. Έπειτα, απρόσβλητοι σωματικά από αρρώστιες και αλώβητοι ψυχικά από λύπες, αυτές τις οποίες αντιμετωπίζουν σε διάφορες περιστάσεις οι ζωντανοί, απολαμβάνουν τις καθιερωμένες τιμές με μεγάλη τιμή και πολλή δόξα. Γιατί πώς δεν πρέπει να θεωρούνται ευδαίμονες αυτοί που τους θάβει όλη η πατρίδα με δημόσια φροντίδα, που απολαμβάνουν μόνο αυτοί δημόσιους επαίνους, που τους αγαπούν όχι μόνο οι συγγενείς και οι συμπολίτες τους, αλλά ολόκληρη η Ελλάδα πρέπει να πούμε, και που στο πένθος τους έχει συμμετάσχει το μεγαλύτερο μέρος της οικουμένης;