ΔΙΕΘΝΗΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ “CASTELLO DI DUINO”

Το 2017 το σχολείο μας συμμετείχε στον Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Θεάτρου “Castello di Duino”, που διεξάγεται κάθε χρόνο από το 2000 στην Τεργέστη της Ιταλίας. Πρόκειται για μια δράση που οργανώθηκε από τις φιλολόγους του σχολείου μας, κ. Καπούτση Σύρμω και κ. Κιτσάτη Μαρία, ως επιστέγασμα των δραστηριοτήτων δημιουργικής γραφής που υλοποίησαν με τους μαθητές και τις μαθήτριές τους στο μάθημα της Λογοτεχνίας κατά το σχ. έτος 2016-17. Από την έναρξή του ως σήμερα, ο Διεθνής Διαγωνισμός Ποίησης και Θεάτρου “Castello di Duino”  έχει εξελιχθεί σε διεθνή θεσμό και, σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή UNESCO της Ιταλίας, υπό την αιγίδα της οποίας τελείται κάθε χρόνο,  αποτελεί τον σημαντικότερο διεθνή διαγωνισμό ποίησης για νέους ποιητές. 

Η συμμετοχή των μαθητών/τιών του σχολείου μας ήταν μία από τις 40 που διακρίθηκαν φέτος με τιμητική διάκριση ανάμεσα σε 800 περίπου συμμετοχές. Τους συγχαίρουμε θερμά για την τόσο αξιόλογη προσπάθειά τους!

Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε τις ομαδικές ποιητικές δημιουργίες των μαθητών/τριών του Γ4 (Μπάκα Παναγιώτα, Μπαμπλής Ευάγγελος,Ντούλα Τριανταφυλλιά, Ξενιτίδου Άρτεμις, Προκίδη Ειρήνη, Σιβούδη Σοφία, Σιδέρης Πέτρος, Σιρολιάνης Κωνσταντίνος, Σκαλιστής Ιωάννης,Τελίδου Ευθαλία, Τερζενίδης Μιχάλης, Τσακίρης Ηλίας, Τσιαρδάκα Ραφαηλία, Τσιαρδάκας Πασχάλης), τις οποίες συνέθεσαν κατά τη διάρκεια εργαστηρίου ποιητικής γραφής που σχεδίασε η κ. Καπούτση Σύρμω, με θέμα τον διάλογο μεταξύ των γενεών, και αποτέλεσαν τη συμμετοχή τους στον διαγωνισμό:
 

Γ4 - Ομαδικές εργασίες

 Συμμετοχή στον

Διεθνή Διαγωνισμό Ποίησης και Θεάτρου “Castello di Duino”, 2017

 

Από γενιά σε γενιά:
Ω εσείς!

(με τον τρόπο του Γ. Δάλλα)

 

I.

 

Ω εσείς!

Νιάτα, που στο πέρασμα σας

Tα άστρα καίτε με τη φωτιά του πάθους σας!

 

Ω εσύ!

Χρόνε, περνάς και αλλάζεις τα πάντα

Στο πέρασμα σου!

Περνούν οι μέρες, οι μήνες, τα χρόνια,

Αλλάζουν οι εποχές κι όλα είναι εκεί

Σε μια αιώνια τιμωρία

Μόνο εγώ… Αλλάζω, μεγαλώνω, ωριμάζω, φεύγω!

Σε βλέπω που περνάς και φεύγεις

Είσαι μια λέξη  που ειπώθηκε πριν ένα λεπτό

Και από παρόν έγινες παρελθόν

Είσαι το τώρα που μια ανάμνηση έγινες!

 

Φοβάμαι, Χρόνε!

Όχι εσένα, μα τη φθορά που φέρνεις

Μεγαλώνω υπερβολικά γρήγορα

Πότε ήμουν μικρός, πότε μεγάλωσα;

 

Φοβάμαι, μ’ ακούς;

Τι θα γίνει όταν φύγω στο αιώνιο ταξίδι;

Θα χάσω όσα αγάπησα και ξέρω;

Με ρώτησε κανείς αν το θέλω;

Μήπως είμαι και εγώ παγιδευμένος;

Είμαι και εγώ σε μια αιώνια τιμωρία φυλακισμένος;

Γεννιέμαι, ζω, πεθαίνω, ξανά και ξανά;

 

Φοβάμαι, μ’ ακούτε!

Εσείς, χρόνια που περνάτε και βεβηλώνετε

Σαν βάρβαροι τα  παιδικά μου χρόνια, τις αναμνήσεις μου,

Είμαι ένας τρωτός από τους πολλούς

Ένας πολεμιστής απέναντι σε μια στρατιά αντιπάλων

Που όμως βουτάω στη φωτιά των θέλω μου

Δε θα με νικήσετε εσείς, ιερή συμμαχία του χρόνου και του θανάτου, που συνεργάζεστε για να καταρρίψετε τα όνειρά μου!

Το ανάστημα μου θα υψώσω και τη μάχη θα ξεκινήσω ενάντια σε εσάς υπερασπιζόμενος τα δικά μου πιστεύω!

 

 

II.

 

Ω, εσείς,

Μεγάλοι, που δεν νοιάζεστε

Για τον κόσμο,

Τον κόσμο που

Ορθώσατε σε ένα ψέμα,

Γεμάτο με αλήθειες ανυπόστατες!

Κλείσατε τα άστρα με συρματοπλέγματα

Κλείσατε τα άστρα και απ’ έξω εγκλωβίσατε άθελά σας (;) εμάς

Τους νέους που ελπίζουμε

–  έτσι μας έλεγαν οι δάσκαλοι στο σχολείο κι οι γονείς στο σπίτι –

Σε ένα καλύτερο μέλλον.

Και ανταλλάσσετε τις έννοιες σαν εμπορεύματα

Κρυμμένα πίσω από συρματοπλέγματα, όπως τα αστέρια!

 

Μα εγώ βουτάω στη φωτιά

Κι υψώνω τη φωνή μου

Που έρχεται από τα βάθη των αιώνων

Κι ελπίζει σε ένα

Καλύτερο μέλλον.

 

III.

 

Ω εσείς!

Μεγάλοι «άνθρωποι της ειρήνης»,

Κλείσατε τα άστρα σε ψηλά συρματοπλέγματα

Κλείσατε τα όνειρα μας σε μπαούλο αμπαρωμένο

Κι αλλάζετε τις λέξεις  σαν εμπόρευμα

Σαν σε μαύρη αγορά με αιχμαλώτους πολλούς.

 

Κάθομαι και κλαίω σαν μικρό παιδί

Λέω μέσα μου:

Σε τι κόσμο ζω;

Ο πόλεμος κυριαρχεί

Η ζωή αξία ασήμαντη

Τι να την κάνω μια ζωή μες στη σιωπή;

Γιατί να υπάρχει πόλεμος;

Γιατί;

 

Θέλω να είμαι ελεύθερο χελιδόνι

Να πετάω μακριά σε μέρη λαμπερά

Γιατί πρέπει να πληρώνουμε εμείς οι μικροί,

Που είμαστε αθώοι κι αδύναμοι,

Τα λάθη των μεγάλων;

Οι σκέψεις μας δεν ακούγονται παρά μόνο σαν ένας ψίθυρος

Τα γεράκια του πολέμου, οι βασιλιάδες των ουρανών, κυριαρχούν

Και παντού τρόμο σκορπίζουν.

Τι να την κάνω μια τέτοια ζωή που δεν είναι ζωή!

Τούτη τη φυλακή δεν την μπορώ άλλο...

 

Μα όχι, δεν τα βάζω κάτω!

Ορμώ μες στη φωτιά

Την υψώνω  πάνω τους

Καίω τα λάθη που έκαναν!

 

Τα λάθη θα ξεχαστούν 

Σαν πουλιά που αποδημούν.

 

IV.

 

Ω εσείς!

Δεσμοφύλακες της καρδιάς μας,

Κλείσατε τις πόρτες των ονείρων μας 

Κάγκελα υψώσατε στο μέλλον μας 

Κάποτε τα άστρα ήταν δρόμοι φωτεινοί που οδηγούσαν σε κόσμους αλλοτινούς 

Τώρα μακρινά, θαμπά, ζωσμένα με συρματοπλέγματα απρόσιτα.

 

Ω εσείς!

Κάπηλοι της σκέψης μας,

Που συναλλάσετε τα ιδανικά μας σαν εμπόρευμα 

Τις ιδέες μας σαν σκλάβους 

Άλλοτε το πνεύμα μας ήταν ελεύθερο μες στην ψύχη 

Τώρα φυλακισμένο αναπολεί στιγμές ελευθερίας.

 

Ω εσείς! 

Δύναμη δεν θα έχετε ακόμη για πολύ

Η εξουσία σας θα πέσει 

Από το χέρι το δικό ΜΑΣ 

Η καταπίεση τελειώνει εδώ!

 

Ω εσείς!

Δεν θα είστε πια εσείς!

Το τέλος δεν έχει καθοριστεί 

Τον επίλογο θα τον γράψουμε εμείς

Το τιμόνι της ζωής θα πάρουμε στα χέρια μας 

Δεν θα μας οδηγείτε πια!

Ω εσείς!

Ω εσείς! 

Πάντα… εσείς!

 

V.

 

Ω  εσείς!

Παντοκράτορες της γνώσης,

Σταθερά μας πρότυπα,

Αδικημένους σας θεωρήσαμε

Μα κερδισμένοι είστε.

Ζήσατε μόνο για το σήμερα

χωρίς να σας  νοιάζει το χθες ή το αύριο.

Ζήσατε την κάθε στιγμή,

Το κάθε λεπτό

Όταν εμείς περιμέναμε με αγωνία το αύριο

Προσπερνώντας το παρόν, το τώρα.

 

Ζούμε στην υποκρισία,

Στην ομίχλη,

Χωρίς να ξέρουμε πού βαδίζουμε,

Ποιο μονοπάτι να επιλέξουμε,

Εσείς ήσασταν όμως εκεί, αληθινοί

Στήριγμά μας σε κάθε δυσκολία

Σύμμαχοί μας σε κάθε εμπόδιο.

 

Ω  εσείς!

Που η εμπειρία σας

Μας εμπλουτίζει με νέες  ιδέες

Μην σφραγίζετε τα άστρα σας  με σκοτεινούς περιορισμούς

Επιλέξτε να τα απελευθερώσετε

μοιράζοντάς τα σε μας

Εφοδιάστε μας  με όνειρα και δύναμη:

 

Δύναμη για να αντέξουμε

Και

Όνειρα για να πιστέψουμε!

 

School class teamwork – Participation in the Competition for the

International Poetry Prize “Castello di Duino”, 2017

(English translation)

 

From generation to generation

 

Oh you!

(à la manière de John Dallas)

 

I.

 

Oh you!

My youth which in your path

Light  the stars with the fire of your passion!

 

Oh you!

Time, you pass and change everything

in your wake

Days, months, years go by

Seasons change and all is there

As an eternal punishment

Only I… change, age, mature and leave

I see you passing and leaving,

You‘re a word said a minute ago

And from present become past

You are the present that now become a memory

 

I’m afraid, father time!

Not of you, but of the decay you bring

I’m growing so fast!

 

I’m afraid!

Do you hear me?

What will happen when I leave for the eternal voyage?

Will I lose all that I’ve learned and leaved?

Has anyone asked me if I want this?

Am I trapped?

Am I, too, in an eternal generation of punishment?

To come to life, live and die over and over?

 

I’m scared, do you hear me?

You, years, you go by and desecrate

Like a barbarian, my childhood, my memories

I’m one of the many vulnerable

A warrior against a legion of opponents

Thus, I dive into the fire of my wants

You, holly alliance of time and death,

Colluding to destroy my dream, shall not win!

I will stand up to you and start the

battle defending my beliefs!

 

II.

 

Oh you!

Great people, you do not care

About our world

The world you created with a lie

Full of unsustainable truths

You fenced the stars with wire netting

You fenced the stars

And outside the fence you trapped us too

The young people who are hoping

- as we were told by our teachers at school and our parents at home -

To a better future

 

You interpret meanings as if they were merchandise

Which you also fenced as you did with the stars

 

But I dive in the fire

And I raise my voice

Which comes from ancient times

And still hope for

A better future

 

 

III.

 

Oh you!

Great «people of peace»

You fenced the stars with high wire netting

You fenced our dreams in a locked chest

You exchange words as if they were merchandise

In a black market full of captives

 

I am crying like a small child

I am thinking about the world I live in

War is everywhere

Life is a trivial value

What do I need a silent life for?

Why should there be war?

Why?

 

I want to be a free swallow

To fly away to distant places, full of light

Why should we, the young ones,

Who are innocent and powerless

Pay the price

For the mistakes of the elders?

Our thoughts are just a whisper

The hawks of war, the kings of the skies, are everywhere

And they bring terror with them

What should I do with this life that isn’t life at all!

I can’t stand this imprisonment any more!

No, I won’t give up

I dive into the fire to fight them

I burn the mistakes they made

 

They will be forgotten

Like birds who migrate

 

IV.

 

Oh you!

Jailers of our hearts

You have shut the doors of our dreams

Raised iron bars on our future

The stars were once bright roads

Leading to other worlds

Now distant, blurred, tightly fasted within remote barbed wires 

 

Oh you!

Thieves of our thoughts

Who exchange our ideals like merchandise

Our ideas like slaves

Our spirit was once free within the soul

Now imprisoned, it reminisces on moments of freedom

 

Oh you!

You will not have power for long

Your dominances will fall

At OUR hand

Repression ends here

 

Oh you!

You will not have the same role anymore

The end is not defined

We will write the epilogue

We will take control of our life

You will not guide us anymore

Oh you!

Oh you!

Always...you!

 

V.

 

Oh you!

Almighty of Knowledge

Our stable standards

We thought you were underprivileged

But you are winners

You lived only for the moment

Without carrying about the past or tomorrow

You lived every dot

Every minute

Meanwhile, we were waiting anxiously for tomorrow

Passing today, now

 

We live in hypocrisy

In the fog

Without knowing where we are stepping

Which path we have to choose

But you were here, real as always

Our support in every difficulty

Our allies in every impediment

 

Oh You!

Your experience

Enriches us with new ideas

Do not seal your stars with dark restrictions

Choose to liberate them

Share them with us

Supply us with power and dreams

 

Power for standing

And

Dreams for believing